De Snerttocht van 17 febr.’13

 

Het is deze keer helemaal anders. Het is in iedergeval geen snertweer; de lucht is licht bewolkt en de zon beloofd binnen afzienbare tijd tevoorschijn te komen. Het Gooimeer ligt er mooi en stil bij en de belofte van het voorjaar is voelbaar. Binnen staat de kanotrailer, er ligt al een boot op en toch is er geen discussie over het plotse besluit de Snerttocht te varen over het Gooimeer.
Al spoedig na ons vertrek prikt de zon door de wolken heen en met een licht ZO. windje en kabbelende golfjes varen we met z’n vieren in een gepast tempo richting Huizerhoef.
Er zijn geen andere boten in zicht en dat blijft tot we na een dik uur of meer in het haventje aanlanden. De waterstand is zo laag dat we door het water moeten waden.
Een verlaten eiland vol met borden van welkom en melden bij de beheerder enz. De mollen lijken ons voor te zijn maar hebben natuurlijk het eiland nooit verlaten. Aan de misschien wel honderd molshopen die we zagen valt best te concluderen dat ze het uitstekend naar de zin hebben.
Het gebruikelijke ritueel koffie, brood en de benen even strekken, wordt afgewerkt. En we spreken over de Canadese ganzen die overvlogen, over hun niet autochtone afkomst. Aan de overkant op de vaste wal is het huisje zichtbaar van de reddingsbrigade waar de zondagsvaarders vaak een koffiestop houden.
Zelf dacht ik na ruim twee maanden geen peddel te hebben aangeraakt, hoe kom ik terug na de reeds geleverde inspanning, een langer verblijf op het eiland zat er niet want ondanks de zon werd het toch te koud.
Met een zacht windje in de rug en ondertussen de volle zon op het dek verliep de terugreis probleemloos, maar toch, steeds weer voel ik nieuwe spieren die m’n “soepele” kajakslag negatief beïnvloeden. Gelukkig, ook op dit traject waren er geen pottenkijkers van andere boten in zicht.
Petten en mutsen werden te warm, de koers was op de torenflat van Almere haven.
En dan, het gaat een traditie worden; elke tocht gaan we afsluiten met een rondje door de haven. Hans, Friso en Leen nemen het voortouw en spuiten met veel energie nog even de haven in voor het allereerste PR-rondje en ik strompelde zogezegd door naar de steiger. Een duitse herder op de steiger vertraagde nog even mijn uitstapprocedure.

En toen. In de zon, aan tafel in comfortabele stoelen het toetje van de dag. Het grote genieten van de verrukkelijke Wout’s Snert met roggebrood en katespek.
Iedereen bedankt, het is een tochtje om op terug te kijken.

Dirk.

 


 

terug naar verslagen / foto's