Almere Buitenom 2006

Op 16 september 2006 was het alweer de vierde keer dat deze tocht werd gevaren. Bijna altijd wordt een verslagje van een kanotocht geschreven door iemand die de tocht heeft meegevaren. Voor de verandering nu eens een verslagje ‘vanaf de kant', door een begeleider.

Voorbereiding

Binnen de activiteitencommissie is veel werk verzet om een draaiboek op te zetten voor zowel het wedstrijd- als het prestatiedeel van deze tocht. In het bijzonder voor het wedstrijddeel zijn namelijk veel extra maatregelen nodig om de veiligheid van de individueel varende kanoërs te kun­nen garanderen. Vanaf het voorjaar zijn vele kanoverenigingen diverse keren aangeschreven en ook in de vaarkalender van zowel de NKB als de TKBN werd deze tocht vermeld. Het was dan ook erg teleurstellend dat er op 1 september nog maar één aanmelding (gelukkig een Aquaviter) was voor de wedstrijdtocht. Met veel spijt heeft de commissie daarom besloten om dit deel van de tocht en daarmee alle extra zaken die daarmee verband houden af te gelasten.

Wat overbleef was een prestatietocht met na afloop - voor de liefhebbers - een barbecue.

De tocht

Uiteindelijk meldden zich vier kanoërs (Dik, Jan, Leen en Tjerk) voor de tocht waarvoor Gerard de Reus zich had opgeworpen als meevarend tochtleider. Onder deze vier was ook de enige aanmelder voor de wedstrijd, die aankondigde toch zo hard mogelijk te willen gaan om zijn prestatie van vorig jaar te verbeteren. Omdat door het algenprobleem in Almere Haven de grote sluis buiten bedrijf was gesteld, zijn de boten op de trailer naar de Wetering, achter de sluis, gebracht en zijn de kanoërs daar, via een verplaatste instapvlonder, te water gegaan. Onze wedstrijdman moest nog even terug naar de loods omdat hij zijn spatzeil was vergeten. Even voor 10.00 uur viel het figuurlijke startschot en vrolijk ging het groepje op weg, uitgezwaaid door familie- en clubleden.

Frits, Margriet en Wout (de begeleidingsgroep) mochten de trailer weer terugbrengen naar de loods. Geschat werd dat de eerste kano na ongeveer vijf kwartier bij het gemaal De Blocq van Kuffeler zou aankomen. Dus hadden zij ook nog wel tijd om de instap aan de buitenzijde van het gemaal met enig houtwerk makkelijker te maken. Dit lukte niet met het meegenomen materiaal, maar uiteindelijk zijn de basaltblokken toch wat omzeild met een daar liggend, half verrot, houten vlonder.

Leen kwam als eerste aan, met 7 minuten voorsprong op de nummers 2 t/m 5. Hij gunde zich nauwelijks tijd om iets te eten of te drinken en ging onmiddellijk door. De anderen namen wel een pauze en accepteerden de uitgereikte traktatie. Daarna gingen zij gezamenlijk naar de andere kant van de dijk om weer verder te varen.

De begeleiders zochten langs de dijk een plekje om te controleren of de kanoërs wel de juiste weg zouden volgen. Leen was al helemaal buiten beeld. Nadat het viertal was gepasseerd zijn wij even een patatje gaan eten bij die oude Amerikaanse patatkraam, halverwege de dijk en daarna verder gegaan naar het Jollenstrandje, het volgende rustpunt. Dit was lastiger dan we dachten. De auto moesten we parkeren bij het begin van de Marina haven en vandaar met alle spullen circa 800 meter lopen naar het eind van het Almeerderzand. Het Jollenstrandje is over land namelijk alleen te bereiken via de slagboom van de sporthaven.

We hadden ons net op het strand genesteld toe we Leen voorbij zagen komen. Hij was kennelijk nog zo fit dat hij kon rondkijken en ons op ongeveer 300 meter afstand herkende. Hij zwaaide naar ons met zijn peddel. Opnieuw moest de snelheid het winnen van de gezelligheid. Hij ging in een constant tempo door richting Hollandse brug. Op weg naar een privé record? Dat zouden we later horen.

Het wachten op de volgende groep was geen straf. Het was heerlijk weer en we verbaasden ons over het feit dat we vrijwel alleen op dat strand waren. Het was toch zaterdag? Ongeveer een uur na Leen kwam de andere groep binnen en opnieuw maakte zij gebruik van de geboden gastvrijheid. Een half uur later vertokken zij weer voor de laatste ruk naar Almere Haven.

Wij konden toen onze spullen weer bij elkaar zoeken, teruglopen naar de auto en op weg gaan naar ons clubgebouw. Net toen we die slingerweggetjes onder de A6 wilden ingaan zagen we een auto met een kano op het dak ons tegemoet komen. Het was Leen! Hij keerde om en nadat we beiden gestopt waren vertelde hij dat hij inderdaad zijn tijd van vorig jaar met een minuut had verbeterd. Bravo! Hij ging nu naar huis om zich voor te bereiden op de Dam-tot-Dam loop de volgende dag en wij gingen door naar Almere Haven.

De andere vier kanoërs kwamen bijna gelijk binnen. Niet iedereen keek vrolijk. Blijkbaar was er toch wel een aanslag gepleegd op hun conditie.

De barbecue

Voor de binnenkomst van de kanoërs hebben we ons clubhuis wat gezelliger gemaakt. Het was nog steeds stralend weer, dus veel ook stoelen naar buiten. Onder het genot van een drankje is nagepraat over de gevaren tocht en gaandeweg trok de vermoeidheid ook wat weg.

Intussen kwamen ook de niet meevarende leden die zich hadden aangemeld voor de barbecue in de groep. Omstreeks 18.00 uur werd het vuur aangestoken en ondertussen maakten wij de barbecueporties voor de 12 deelnemers klaar. Onder leiding van onze eigen brandweerman waren de briketten snel op temperatuur zodat we konden starten met het eetbaar maken van alle vleeswaren. Dit waren heel gezellige uren. Na het eten gloeiden de briketten nog steeds. Daarom hebben we allerlei stukken hout gesprokkeld en op het vuur gegooid. Het was bijna een echt kampvuur. Pas ver nadat de duisternis was ingevallen was alle vaat gewassen, rommel opgeruimd en gingen wij weer naar huis.

Ten slotte

Ik heb zelf tweemaal deze tocht meegevaren. Ook het ‘langs de kant' deze tocht doen is best leuk. Ik heb wel, maar dan spreek ik als bestuurder, vragen over het vervolg van deze traditie. Waarom reageren onze eigen leden nauwelijks? Waarom krijgen we geen reactie van andere kanoverenigingen? Hierover moeten we eens goed van gedachten wisselen.

Frits van Schalm

 

terug naar verslagen / foto's