Branding varen.

Zondag 31 Augustus
Bloemendaal, Parnassia

Eindelijk 1 a 1,5meter golven voor de kust van Zandvoort.
Hier hadden we de hele vakantie voor geoefend. Vandaag ging het gebeuren, brandingvaren met kleine bootjes op de golven van de Noordzee.

Met Kees de Greef afgesproken bij het clubgebouw van Aquavite, rapido alles ingeladen en op weg naar Parnassia.

Onderweg een strijdplan bedacht, om de goede vrede te bewaren, want we waren met 2 gezinnen op pad.
Als eerste mochten de kinderen gaan zwemmen, daarna mochten de kleinsten kanovaren, dan de grote kinderen en daarna de heren. De vrouw van het gezelschap had de rol van oppas en fotografe toebedeeld gekregen. De zee was omstuimig, de rijen golven denderende op het strand af. De kinderen renden enthousiast de zee in, de tent werd opgezet, de bootjes van de auto gehaald. Het zwemmen was gebeurd en de kinderen gingen kuilen en tunnels graven. Dat maakte het tweede deel van het strijdplan volkomen overbodig

.Daarop ingehaakt gingen wij, Kees en Teun samen met Hymke de zee op. Kees als oude rot wij als de groentjes. Hymke met een stevige zet door de eerste branding heen geholpen en daarna zelf in de kano gesprongen.

Donders, wat een verschil met het Gooimeer, wat een werk om die kano door de branding te krijgen. Wat waren die golven hoog van dichtbij. Wat een kracht als een breker op je gezicht stuk slaat. Maar wat een voldoening als je dan in een golfdal lag en naar het strand kon kijken. Wat een feest als het je lukt om om te keren in het golfdal met een muur van water achter je en opgepakt te worden door de golf en met een achtbaanvaart naar het strand te denderen! En bij het strand daar gaat het mis, waar Kees als oude rot allang gedraaid en weer op de terugweg was, gleed ik veel te ver door. Tot op het strand of totdat ik dwars kwam te liggen en omviel. Daarbij geleerd dat een Dagger vol water niet meer op te tillen is en dat je toch echt moet wachten op de golven om daar weer beweging in te krijgen. En dat alle mooie lessen ten spijt, je in het geweld van de golven, het spatzeil na het omslaan gewoon wegtrapt i.p.v. keurig het touwtje op te zoeken.

Ik was als “goede” vader volkomen met mezelf en het varen bezig terwijl Kees in de gaten had dat Hymke omgeslagen was, maar binnen 5 sec weer haar hoofd boven water stak.
Dat Hymke die 5 sec heel anders beleefde bleek later.

De brandingskano’s zijn ervoor gemaakt om snel te draaien, dus hou ze recht in die golf. Ik draaide een paar rondjes tijdens het varen. Is helemaal niet erg, maar zorg dus wel dat je die kano weer recht krijgt voor de volgende golf. Dat is dus wat er mis ging bij mij. Ik lag scheef en woetsj! Daar komt een golf. Voor ik het weet was ik omgeslagen... dan zit je dus in die kano, omgekeerd, met je hoofd en je bovenlichaam in de zee en je benen in de kano. Oké, dit heb ik geleerd, dacht ik bij mezelf. Gewoon aan het touwtje trekken en het spatzeil is los. Einde probleem. Ik taste met mijn handen naar het touwtje. Hebbes! Welke kant moest ik heb ook alweer trekken? Naar voor, naar achteren of omhoog? Ach, wat maakt het ook uit! Ik moet er zo snel mogelijk uit zien te komen,. Trekken dus! Ik trok aan het touwtje, naar achteren, die ging dus niet los. Shit! Denk je dan. Heb ik wel genoeg adem? Nee dus. Ik had bijna geen adem meer en probeerde dus adem te happen. (onmogelijk) Met mijn bovenlichaam in een rare vorm gedraaid probeerde ik boven het water uit te komen. No way. Dat lukt dus nooit.  Néé!!!! Help! Ik ga dood! Dacht ik. Ik ga dood, ik ga dood, ik ga dood, ik ga dood!!!! Nou, en als je dus zo in paniek bent wil je niet half weten hoe sterk je wel niet bent. Dus één trap met je knie en het spatzeil is los. Snel! Eruit! Eruit! Eruit! Je schuift de kano als een broek van je af en... je kunt weer ademen!!
Als een gek hap je naar adem en pakt je kano vast. Je leeft!!!!!!! Nou, daar dobber je dan in de golfen op een felgekleurde oranje kano. Terugdenkend aan de lessen vraag je je af wat je nou moest pakken, ja kano of je peddel? Oh ja, je peddel, want een kano spoeld vanzelf wel weer op op het strand. Dan zwem je dus als een hondje, omdat je blijft drijven, naar je peddel toe.
Pakt ‘m vast en je kunt alweer staan, ookal sta je totaan boven je buik in het water. Je kijkt achter je en je kano drijft alweer naar je toe.
‘Oké’ riep Kees die opeens naast me aan het konoën was. (huh, was die gewoon de hele tijd naast me???) ‘ Draai nu je boot maar om’
Wat? Mijn boot omdraaien? Ik ben net van de schrik van mijn leven bekomen!

Ik ben ermee gestopt toen ik na de zoveelste in- en uitstap actie totaal geen beweging meer in de kano kon krijgen.
We hebben nog met bewondering naar Kees zijn stuntwerk gekeken. Later bleek dat het niet allemaal geplande acties waren, maar enkele hoogst noodzakelijk acties uit zuiver lijfsbehoud.

Later hebben de kleintjes ook nog even gevaren, ook zij vonden het reuze spannend.

Dit was een schitterende dag en een mooie afsluiting van een zomer waarbij we woensdags op het Gooimeer allerlei wildwater technieken hebben geoefend. Door het oefenen van de hoge steun met de oren op het water. De puntjes redding waarbij je al omgeslagen naar de punt van de kano moet zoeken. Het omslaan met drie keer kloppen op de bodem van de boot, waarna je aan de armen omhoog overeind getrokken wordt. Heeft de angst voor omslaan wel verdreven. Met spelletjes als de Himalaya start van de steiger, kano polo en kano tikkertje leer je de boot goed beheersen. Het slalommen rond de palen bij het strandje geeft je een goed idee  hoe je de kano om krijgt. Heel belangrijk als je in een golfdal snel wilt draaien!!

Kortom, we hebben vele waardevolle technieken geleerd op een leuke en speelse manier. Met in het achterhoofd de verhalen van Kees over het wildwatervaren, geven deze oefeningen een extra dimensie.

Kees bedankt voor alle inzet en wellicht denderen we nog eens met z’n allen een rivier af.

Teun & Hymke Theunissen

 

terug naar verslagen / foto's