Almere-Makkum 2009


Hoe Almere – Makkum zomaar Almere – Makkum werd…..Al jaren wordt deze door Dik georganiseerde “ tocht der tochten” geteisterd door harde wind, onweer en ander weer leed. Toch trokken Martine, Dik en onder getekende er donderdag 7 Mei welgemoed op uit. Eerst op woensdagavond nog “even” de auto naar Makkum brengen. Ja, het kost wat moeite maar dan heb je ook wat, een parkeerplaats veilig achter een hek op 20 meter van de uitstapplaats!. Kortom na zoveel mazzel waren we er van overtuigd dat we deze keer de tocht zouden volbrengen. Ook de eerste weersvoorspellingen waren ons gunstig gezind. Maar… toen we eenmaal zo rond half elf op het Gooimeer zaten stond er een dikke windkracht 6 pal tegen. Golven van 80cm met uitschieters naar boven. We schoten toen niet zo heel erg hard op en met een gemiddelde snelheid van 3km per uur leek Edam, onze eerste etappeplaats, verder weg dan ooit. Na anderhalfuur zaten we uitgeput op het strand van de MarinaHaven op Muiderzand. Hier was het voor ons allen duidelijk dat ik de minste vaar kilometers had gemaakt dit jaar en de zaak wat had opgehouden. Niet echt een fijn gevoel, en ik viel mezelf ook wat tegen in deze want ik dacht meer te kunnen. Na wat ge-sms met meteoconsult werd uit eindelijk besloten door te varen naar Marken. De wind zou in de middag wat afnemen. Op Marken uitgebreid gepauzeerd, hierna ging het met mij, lees mijn tempo, ietsje beter en we bereikten alsnog Edam. Na een vriendelijke ontvangst op de camping, er kwam vrijwel onmiddellijk iemand naar Martine toe met de vraag :”wat heeft dit te betekenen?”, mochten we ons tentje opzetten . “s Avonds gewandeld door donker Edam en een biertje gedronken in de lokale kroeg. Het weerbericht voor de volgende dag (vrijdag) was weinig hoopgevend. Windstoten tot 40- knopen per uur. (8-9 Bft). Mijn voorstel om ‘s morgens om 6 uur te vertrekken om zo de wind voor te zijn, werd gelukkig afgeschoten. We besloten tot een rustdag. Beetje lummelen, kopje koffie, biertje weerberichtje pikken etc. Nog even vol bewondering staan kijken naar een charter-tjalk die bij keiharde wind het piepkleine gat naar de haven van Edam zonder brokken invoer. Knap hoor ! Toen zaterdag, op naar Enkhuizen, een redelijk makkelijke tocht. Nog even door de stad gevaren en de bruine vloot bekeken. Hier moet vermeld worden dat we dat in twee groepen hebben gedaan met name omdat ik het niet zo zag zitten om vanaf de overvolle terrassen bekeken te worden. Ik was het dus die de bruine vloot bekeek. Daarna door naar de camping vlak achter de sluis. Een heel veld voor ons alleen! Maar wat nu? We waren in Enkhuizen en moesten nog twee etappes, we kwamen een dag te kort! Het voorstel van Martine en mij , om dan maar twee etappes tegelijk te varen, werd niet met gejuich ontvangen door Dik. Heel terecht meldde hij fijntjes da mijn kanoconditie woensdag toch een klein beetje te kort schoot. Maar ik voelde me sterk en drong wat aan . De charmante morele druk die Martine uitoefende heeft waarschijnlijk in de uiteindelijke beslissing een grote rol gespeeld. ‘s avonds, na een wandelingetje , kostte het ons slechts twee biertjes om onze tochtleider “om”te krijgen.
Het werd dus 6 uur op, 8 uur in het water, op naar Makkum! De hulptroepen werden afgebeld en er was geen weg terug. Eerst naar Stavoren , in de vroege ochtend over een doodstil, verlaten , spiegelglad IJsselmeer. Onderweg een grote vlucht jagende aalscholvers gespot, Een grote groep waarvan steeds de achterste naar voren vlogen , doken en dan weer werden ingehaald door de volgende groep die van achteren kwam. Zo joegen ze de vissen op in een bepaalde richting, het zag er zeer efficiënt uit. Op het water onderweg een kopje koffie en zo waren we rond kwart over elf in Stavoren. Uitgebreid geluncht op een strandje waar we nieuwsgierig werden gadegeslagen door de lokale schaapskudde. Na de lunch weer in de boot en op naar Makkum. Eerst bleef het nog redelijk rustig maar na tweeën trok de wind toch aan om ons het laatste stuk op een volle 4 bft pal tegen te trakteren. Wat mij betreft, ik kon merken dat ik zowel gerust als geoefend had de laatste dagen, want naar mijn gevoel was ik net zo sterk als ik me de avond ervoor voelde ,hetgeen mij toch kwam te staan op een bescheiden, doch trotsmakend, complimentje van de tochtleider. En zo kwamen we dus rond kwartvoor vijf aan in de haven van Makkum. JOEPPIEEEEE !!!!!!!!!!!!!!!! we hebben het eindelijk gehaald! Ruim 40 km in 7 uur ! Moe maar voldaan, zo heet dat toch?, de kant opgeklommen en de boten naar de auto gebracht, die ook echt daar bleek te staan waar we hem verwachtten. Mooi hè, dat dat zomaar kan…? Tijdens het omkleden en uitpakken leek het ons wel fijn om na zo’n , toch stevige tocht, even lekker warm te douchen. Netjes vragen heeft mijn moeder mij geleerd en ikhad echt de ijdele gedachte dat niemand ons dat zou weigeren. De harde waarheid was anders, het kon niet, of het mocht niet daar ben ik niet achtergekomen, in ieder geval was het te moeilijk om het mogelijk te maken. Dus toch maar vies in de auto. Onderweg een heerlijk ijsje van Martine en om ongeveer 8 uur bij het boten huis. Bagage sorteren en bij de rechtmatige eigenaar in de auto stoppen, boten opruimen en dan naar huis. Thuis, mijn lieftallige echtgenote zoenen, wilde verhalenvertellen, bagage uitzoeken, was naar boven brengen , etenswaren opbergen, douchen, katten eten geven, wijntje drinken en toen tegen twaalf uur in bed. De volgende (maandag) ochtend om zes uur liep de wekker af en vol goede moed trok ik als altijd fluitend naar mijn werk Toen ik ’s avonds om 5 uur thuis kwam was ik flink moe. En dat na vier dagen vakantie, heb ik dus toch een zwaar beroep!

Rik

 

terug naar verslagen / foto's