Ronde van Almere strandt in Pampushaven.


Op 23 mei starten we met vijf mensen:  Alex, Cees, Hans, Maurice en Leen voor de 35 km van de Ronde van Almere. Dit is een prachtige en veelzijdige tocht over groot water van Gooimeer, IJmeer en Markermeer, maar ook een deel door vaarten van Almere. De wind komt uit het Noordwesten kracht 4bft en vlagen 5bft, de temperatuur 15 graden met een watertemperatuur van 14 graden. Iedereen vaart in een neopreenpak. Omdat twee mensen liever niet de wind en golven van schuin achteren hebben, wordt besloten om de tocht met-de-klok-mee te varen. We starten op het Gooimeer bij kanovereniging Aquavite en varen met de wind  van opzij naar de Hollandse brug. Dit gaat zonder problemen. Omdat ik als tochtleider niet van iedereen de conditie en zeevaardigheid precies ken, varen we na de Hollandse brug op het IJmeer eerst naar het eiland ’t Hoofd om daarna tegen de wind in naar de dijk van het Markermeer te varen. We pauzeren op ’t Hoofd. Iedereen zegt goed in zijn vel te zitten. Op verzoek van Cees zullen we in Pampushaven de drijvende huizen gaan bekijken en daarna doorvaren langs de dijk naar het gemaal de Block van Kuffeler. Met de wind pal tegen blijkt één deelnemer niet goed mee te kunnen komen. Tevoren vond ik hem al niet helemaal stabiel in zijn kajak zitten, maar nu kwam hij steeds minder goed vooruit. Op mijn vraag of het wel ging, gaf hij tot tweemaal aan dat het goed ging, maar ik zag dit andersj. De golven zijn redelijk hoog. Het IJmeer heeft tussen ’t Hooft en Pampushaven op sommige plekken een diepte van wel 25 meter ten gevolge van zandwinning. Ook heeft de noordwesten wind voor meer opbouw van de golven gezorgd dan ik heb ingeschat. Hierna krijgen we het lange stuk langs de dijk van het Markermeer naar het gemaal met forse golven en wind schuin tegen. Er staat mij maar één ding te doen en dat is de tocht afbreken. Dit vind ik het moeilijkste van het tochtleiderschap. Natuurlijk is er bij iedereen ;teleurstelling. ;

 We bekijken het project de drijvende huizen van architect Winny Maas, die samen met twee anderen dit als een project zag richting IJland (een soort Atlantis), een toekomstig moerasgebied met drijvende huizen tussen Almere en Amsterdam met een ondergronds spoor. Zal dit idee het ooit halen? Of stranden net zoals wij vandaag? Wij varen hierna  Pampus haven in tot we niet verder kunnen. Cees heeft het voorstel om de kajaks over te dragen naar het Markermeer, maar dit zal bij deze windrichting bij het inzetten onherroepelijk ernstige en mogelijk onherstelbare schade aan de kajaks geven vanwege de golven op de basaltblokken. We varen weer een eindje terug en vinden een vissteigertje, waar we kunnen lunchen. Hierna vervolgen we de tocht, die verder zonder problemen verloopt met de wind achter. Het is zelfs mogelijk om te surfen. We stoppen nog even bij de Hollandse brug, waar men werkt aan de verdubbeling ervan. Hierna weer richting botenhuis van Aquavite. Er is teleurstelling, maar ook verrassing dat we 33 kilometer hebben gevaren. Dat is net 2 kilometer korter dan de gehele ronde. We beschouwen dit maar als een goede training en besluiten ons samenzijn met koffie en een enkel biertje in de instructieruimte van Aquavite.
 Ik denk nog na over de richting waarin we gevaren hebben. Maar wat is het minst vervelend: een tocht afbreken of omslaan met de wind schuin achter, zoals bij een eerdere ronde van Almere op het Markermeer is gebeurd met een langdurige sleep en stabilisatie van de ongelukkige kajakker?

Leen Braber, tochtleider 

 

terug naar verslagen / foto's