Zonnewende tocht, 22 december '13.



De dagen voorafgaand aan de zonnewende op 21 december waren erg onstuimig. Alsof zij zeiden dat het niet zoveel uit maakte of de zon nu wel of niet zou terug komen, dat de strijd tussen de lucht en het water voorlopig niet gestreden zou zijn.

Lucht mengde zich met water tot lange witte strepen die als gretige armen vanaf de haven van Naarden zich leken uit te strekken naar het groepje waaghalzen bij de steiger van Aquavite.
In de loods, waar de wind rukte en rammelde aan de wanden en het dak, werd besloten dat de jaarlijkse tocht ter viering dat de zon weer dichterbij zou komen een beetje aangepast zou worden.

Mijn zoon van 9 jaar stond erop dat hij mee zou gaan en ik had hem een tochtje in de club Canadees beloofd. De wind dreigde roet in het eten te blazen, maar Dirk vond gelukkig een plekje in de trap-kano van Rob voor hem. Natuurlijk had ik alle argumenten van het thuisfront gehoord om maar niet te gaan, met dit weer voor de boeg. Maar ik had de keuze: een gebroken hart of de kans op een verkoudheidje.

Vanaf de sauna in Almere Haven gingen we te water en kon er rustig gepeddeld worden richting Stedenwijk. Een groep zwanen bepaalde ons tempo omdat de slootjes te smal waren om ze veilig in te halen. Met hun vleugels opgetrokken en boze blikken achterom maakten zij hun ongenoegen van onze aanwezigheid aan ons duidelijk.

De grachten in Stedenwijk boden de beschutting tegen de wind, die langzaam aan trok tot een verlate najaarsstorm. De grootste uitdaging in dit deel van het tochtje was het ontwijken van de vlotjes waarop kerstbomen geplaatst waren. Elk vlotje was bevestigd met een viertal draden aan de wal. De uitsteeksels onder de romp van de trap-kano hadden duidelijk moeite met het passeren van de draden. De pret mocht het niet drukken, want het kijken naar het gemanoeuvreer met een te grote kano in de te smalle grachtjes, was vermakelijk als een zomerdag aan de sluis van Muiden.

Bij de sluis van de Noorderplassen konden we niet verder zonder te klunen met de boten. Een mooie plek was gevonden om de door Dirk gebakken saffraan broodjes te eten. Koffie, hete chocolade melk; het feest was compleet. De terugweg verliep verder droog. Het tochtje was misschien voor de ervaren kanoërs weinig uitdagend, maar als minder ervaren kanoër heb ik toch erg genoten. Groots genieten op een kleine schaal, zeg maar.

Niels Panhuisen.

 


 

terug naar verslagen / foto's